Άνοιγμα κυρίου μενού

Φρικηπαίδεια β

Δράκουλας

Δράκουλας

Vlad Tepes 443 × 611.jpg
Vlad Tepes 350 × 495.jpg

Ο Vlad Tepes, γνωστός και ως Δράκουλας ή «Βλαντ ο Παλουκωτής» όπως τον φώναζαν χαϊδευτικά οι εχθροί του, ήταν Πρίγκιπας (και όχι απλά Κόμης) της Βλαχίας, ιδιαίτερα γνωστός για την εκλεπτυσμένη συμπεριφορά του και τα ανθρωπιστικά του αισθήματα.

Γεννήθηκε στην πόλη Σιγκισοάρα (Sighisoara) της Τρανσυλαβανίας το Νοέμβριο του 1431 και πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Για πέντε ολόκληρα χρόνια (1442-1447) ήταν φυλακισμένος (μαζί με τον αδερφό του) από τους Τούρκους στο φρούριο της περιοχής Egrigoz, σε ένα κελί χωρίς παράθυρα και χωρίς … PlayStation. Πέρα από τη φυλάκιση όμως, αντιμετώπισε και μεγάλη πείνα. Για να επιβιώσει αναγκάστηκε να τρώει σαύρες ψητές. Όλες αυτές οι ταλαιπωρίες στιγμάτισαν την ευαίσθητη παιδική ψυχή του, αλλά παράλληλα τον έκαναν να αρχίσει να αποκτά έντονα ανθρωπιστικά αισθήματα.

Τον Αύγουστο του 1448, ελεύθερος πλέον, ο Δράκουλας κατάφερε να γίνει για πρώτη φορά Πρίγκιπας της Βλαχίας, αλλά μια τυχαία συνάντησή του με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αποτέλεσε αιτία απρόσμενης γρουσουζιάς, με αποτέλεσμα να χάσει το θρόνο μέσα στην ίδια χρονιά (Οκτώβριος 1448) και να αρχίσει τα βρισίδια.

Δεν πτοήθηκε όμως και αποφάσισε να παλέψει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, παρά τις αναποδιές. Για να μπορέσει να επιβιώσει, έπιασε δουλειά σε μια ψησταριά της περιοχής του. Οι πελάτες του μαγαζιού άρχισαν να τον επαινούν για το νόστιμο κοκορέτσι που έφτιαχνε από έντερα Τούρκων. Από το μυαλό του πέρασε η σκέψη ότι θα μπορούσε στο μέλλον να εξελίξει ακόμα περισσότερο την τέχνη του ψησίματος αν αποφάσιζε κάποια στιγμή να δοκιμάσει να φτιάξει σουβλάκια από ανθρώπινο κρέας.

Πέρα από τη δουλειά όμως, τον ενδιέφεραν πολύ και οι σπουδές. Αν και από μικρός ήθελε να γίνει ζωγράφος και να αφιερωθεί στις τέχνες, πέρασε τελικά στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών. Αποφοίτησε σύντομα από τη σχολή παίρνοντας το πτυχίο του με άριστα, καθώς παρακολούθησε με μεγάλη προσοχή όλα τα μαθήματα που παρέδωσε ο πανεπιστημιακός καθηγητής Τζακ ο Αντεροβγάλτης. Συνειδητοποίησε ότι ο ανθρωπισμός είναι πάνω από όλες τις τέχνες και έτσι αποφάσισε να αφοσιωθεί ολόψυχα σε αυτόν.

Την περίοδο 1456-1462 που βρέθηκε για δεύτερη φορά στο θρόνο της Βλαχίας, ανέπτυξε έντονη φιλανθρωπική δράση, στα πλαίσια της προσήλωσής του στη χριστιανική θρησκεία, την οποία υπηρέτησε ως το τέλος της ζωής του. Μερικές ξακουστές φιλανθρωπικές του ενέργειες ήταν : το παλούκωμα 30.000 ανθρώπων το 1459 (με την κατηγορία της διαφθοράς) με τον ίδιο να κάθεται να φάει πιτόγυρα δίπλα από τα πτώματα, το παλούκωμα 10.000 ανθρώπων στην πόλη Σίμπιου το 1460, το παλούκωμα 20.000 Τούρκων έξω από την πόλη Targoviste το 1462 (με αποτέλεσμα να χεστεί πάνω του ο σουλτάνος Μωάμεθ ο Β΄ όταν τους αντίκρυσε), το παλούκωμα δύο μοναχών που δήλωσαν ότι η μόνη τους επιθυμία ήταν να πάνε στον παράδεισο (προφανώς ήθελε να τους βοηθήσει να πάνε όσο γίνεται γρηγορότερα) κ.α. Στις κατηγορίες των εχθρών του για υπερβολική βαρβαρότητα, ο Δράκουλας απαντούσε ότι όλες του οι πράξεις ήταν φιλανθρωπικές, καθώς απάλλασσε τα θύματά του από τα βάσανα της ανθρώπινης ζωής.

Όλο αυτό το φιλανθρωπικό του έργο προκάλεσε το φθόνο των συμμάχων του, αλλά και των εχθρών του, μεταξύ των οποίων και ο Τούρκος σουλτάνος Μωάμεθ ο Β΄, ο οποίος κάθε φορά που άκουγε το όνομα Δράκουλας, έσπαγε βάζα και έριχνε διάφορα βρισίδια. Τα πράγματα χειροτέρεψαν για άλλη μια φορά καθώς το 1462 ο Δράκουλας φυλακίστηκε από το βασιλιά της Ουγγαρίας στο κάστρο του Βίζεγκραντ. Αυτή τη φορά η φυλάκιση ήταν ακόμα πιο οδυνηρή, καθώς κράτησε 13 ολόκληρα χρόνια (1462-1475). Στο διάστημα αυτό, υπέστη απάνθρωπα βασανιστήρια, καθώς οι Ούγγροι δεσμοφύλακες τον ανάγκασαν να δει εκπομπές της Αννίτας Πάνια και του γνωστού για την τσιριχτή φωνή του Άδωνι Γεωργιάδη. Το χειρότερο όμως ήταν ότι τον έβαλαν να δει όλα τα επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς «Λάμψη», δηλαδή 3.457 επεισόδια !

Το μόνο πράγμα που του έδινε λίγη ευχαρίστηση μέσα στο μικροσκοπικό κελί του ήταν η παρακολούθηση εκπομπών της Ελένης Μενεγάκη και το ειδύλλιο που αναπτύχθηκε ανάμεσα σε αυτόν και στην όμορφη πριγκίπισσα Jusztina Szilágyi, η οποία τον ερωτεύτηκε όχι τόσο για πράσινα μάτια του, όσο για το χαρακτηριστικά μεγάλο και γοητευτικό μουστάκι του. Μάλιστα, όταν το αντίκρυσε για πρώτη φορά, είπε με θαυμασμό στις φίλες της : «Αχ, αυτός ο τύπος είναι πολύ γλυκούλης !». Το μουστάκι αυτό (το οποίο μετά από μερικούς αιώνες ζήλεψε ακόμα και ο Χίτλερ, αλλά δεν μπόρεσε να το αντιγράψει) μαγνήτιζε μεγάλο αριθμό γυναικών, κάνοντας το Δράκουλα πιο γοητευτικό ακόμα και από γνωστούς σταρ του Χόλυγουντ, όπως ο Τζόνι Ντεπ, ο Τζορτζ Κλούνεϊ, ο Μπραντ Πιτ κ.α.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι παρά το γεγονός ότι η φήμη του εξαπλωνόταν ακόμα και έξω από την πατρίδα του και ο Δράκουλας γινόταν όλο και πιο δημοφιλής, αυτός παρέμενε ιδιαίτερα ταπεινός και δήλωνε ότι είναι «ένας απλός στρατιώτης του Χριστιανισμού». Παρότι είχε πολλές προτάσεις για να εμφανιστεί σε τηλεοπτικές εκπομπές, αυτός πάντα απέφευγε τη δημοσιότητα. Έριξε πόρτα ακόμα και σε γνωστές τηλεπαρουσιάστριες όπως η Χριστίνα Λαμπίρη και η Τατιάνα Στεφανίδου.

Η όμορφη πριγκίπισσα Jusztina Szilágyi φρόντιζε να τον επισκέπτεται συχνά στη φυλακή και να του πηγαίνει τσιγάρα και σάντουιτς. Το καλοκαίρι του 1475 ήρθε η στιγμή της λύτρωσης, καθώς ο Δράκουλας αποφυλακίστηκε και το ζευγάρι παντρεύτηκε. Σύμφωνα με τα κουτσομπολίστικα περιοδικά της εποχής, ο γάμος είχε τηλεοπτική κάλυψη και ακολούθησε γαμήλιο πάρτι στη Μύκονο. Κατά την επιστροφή στη Ρουμανία, ο Δράκουλας παρέθεσε ρομαντικό δείπνο στη γυναίκα του, παραγγέλνοντας πιτόγυρα από ντελιβερά.

Τον επόμενο χρόνο (1476), ο Δράκουλας, πριν προλάβει να χωνέψει τα πιτόγυρα, πήγε στη Βοσνία για να πολεμήσει κατά των Οθωμανών Τούρκων. Το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς στέφθηκε για τρίτη (και φαρμακερή) φορά Πρίγκιπας της Βλαχίας. Πριν προλάβει να χαρεί όμως, αναγκάστηκε να μπλεχτεί πάλι σε μάχες. Το Δεκέμβριο του 1476 συγκρούστηκε με τον προδότη Basarab Laiota και τους Οθωμανούς Τούρκους που εισέβαλαν στη Βλαχία κρατώντας διάφορα χασαπομάχερα και σκοτώθηκε πάνω στη μάχη.

Από τότε μέχρι σήμερα, πολλοί προσπάθησαν να τον μιμηθούν και να τον αντιγράψουν, όπως π.χ. διάφοροι ατάλαντοι ηθοποιοί του Χόλυγουντ, αλλά απέτυχαν παταγωδώς, καθώς το πρωτότυπο είναι πάντα καλύτερο από το αντίγραφο.